1 2 3c

Totale besoekerstal

Artikels vertoon Trefslae
6708057

Besoekers aanlyn

Ons het 27 gaste en geen lede aanlyn

 

  Videos en Toesprake

St Helena projek 200

Teken aan

Afrikaner

GROOT KONSTERNASIE VANWEë NET 'N AFBEELDING VAN SJOKKELADE OP MINISTER HILDE CREVITS SE FACEBOOKBLAD WAT SY NA BAIE KRITIEK VINNIG VERWYDER HET EN VERSKONING GEVRA HET AS SY ENIGIEMAND BELEDIG SOU HET

"MNR. JEF ELBERS: "HIERDIE BOHAAI IS DUIDELIK 'N GEVAL WAT VOORTVLOEI UIT WOKE NONSENS"
Geagte leser. Ons het die genoeë gehad om 'n interessante onderhoud te hê met die Vlaamse sanger mnr. Jef Elbers. Meneer is sedert die Vlaams Blok opgerig het lid van hierdie politieke party en later, toe deur die hof hul hul naam moes verander vanweë 'rassisme', lid van die Vlaams Belang.
2021 06 22 1Die kunstenaar het in die loop van die tyd baie liedjies geskryf wat insiggewende tekste had soos 'In het midden van het gewoel', 'Mohamed Ambras' en 'De straten van Molenbeek' en 'Eer Vlaanderen vergaat'.
Vanweë sy kritiese tekste het die uitsaaikoörporasie BRT (Belgiese Radio en Televisie) en later VRT(Vlaamse Radio en Televisie) die besluit geneem om die sanger te boikot vanuit alle fronte.
By hierdie beslissing het ook 'n rol gespeel dat Jef dit gewaag had, om vroeër by 'n kongres van Vlaams Belang sy opwagting te maak. Ons sal hom oa. vrae stel hoekom 'n foto van 'n net sagte sponslekker in sy sjokkelade omhulsel soveel konsternasie veroorsaak het, sodanig dat 'n minister verskoning aangebied het.

"Meneer Elbers, Allereerst onze hartelijke dank, dat u de tijd heeft gevonden om ons te woord te staan, ondanks het feit dat u druk doende bent met uw nieuwste roman 'Tango, Zulu.. Zou u de lezers iets over de inhoud willen vertellen en aansluitend iets over uzelf willen delen?"

'Tango Zulu' is een hommage in romanvorm aan mijn oudere broer Wim, alias Tette 7, die begin dit jaar is overleden. Het is geen biografie geworden, eerder een geschreven gedenkzuil met enkele straffe verhalen uit zijn loopbaan als politiefunctionaris, gespecialiseerd in corruptiebestrijding. Het werd een mix van fictie en realiteit, want ik schreef de anekdotes die hij me vertelde neer zoals ik ze me in mijn fantasie herinnerde. Ik werkte er zeven dagen op zeven gedurende een kleine 5 maand aan. Nu is het nog enkel een zaak om een geïnteresseerd uitgever te vinden. Maar dat is het minste van mijn zorgen. Als ik geen uitgever vind, zal ik wel een aantal exemplaren op eigen kosten laten drukken om aan zijn vrienden uit te delen, en om aan mijn kinderen en kleinkinderen te geven, zodat die zouden weten wie hun 'Oompie Tette' was, en wat hij zoal deed. Hij had een succesvolle carrière, waarbij hij de Belgische Staat van ettelijke miljoenen verlies vrijwaarde. Hiervoor kreeg hij de titel 'Ridder in de Leopoldsorde'. In 2000 werd hij wegens 'racisme op internet' (een unicum in België) ongrondwettelijk veroordeeld tot 6 maand voorwaardelijke gevangenisstraf en 1 frank morele schadevergoeding. Desondanks is hij zijn functie van commissaris bij de gerechtelijke politie blijven uitoefenen. Na zijn pensionering emigreerde hij eerst naar Thailand, daarna naar Cambodja. Hij was met een Thaise getrouwd, en had geen kinderen.

Mijn vader was een Brusselse Vlaming die mijn Oekraïense moeder tijdens WO II in een Duits kamp heeft leren kennen. Ik ben 2 keer getrouwd geweest, heb 5 kinderen: 3 meisjes en twee jongens.

Nadat ik op mijn zeventien jaar op het jezuïetencollege in Brussel, waar ik Latijn -wetenschappen volgde, het 'consilium abeündi' kreeg - zeg maar buiten vloog omdat ik 'de geest niet had' - ben ik naar Amsterdam getrokken. Ik heb daar, als lid van de VMO (Vlaamse Militanten Orde),op straat en in een kraakpand geleefd tussen 'langharig werkschuw tuig', hoeren en provo's. Ik wou op een schip aanmonsteren, maar aangezien ik minderjarig was, had ik de toestemming van mijn ouders nodig, en die had ik niet.

Ik ben dan maar naar Canada tabak gaan plukken. Daarna heb ik in een Brusselse privékliniek anderhalf jaar gewerkt als 'apotheker'. Ik was eigenlijk aangeworven om in de apotheek de kartons open te snijden, maar de rare apotheker - die ook bioloog was - had zoveel werk, dat hij me meteen inschakelde als tweede apotheker, en me dagelijks cursussen gaf in de klinische biologie. Over deze eigenaardige periode schreef ik een onuitgegeven autobiografische roman 'Het narrenspel van de apotheker.' Toen een dokter - de gynaecoloog van koningin Fabiola - eindelijk doorhad dat ik geen diploma van apotheker bezat, werd ik op staande voet ontslagen wegens 'onwettige uitoefening van de artsenijbereidkunde'.

Ik ben toen twee jaar vertegenwoordiger in de Benelux voor een invoerder van Engelse stijlmeubelen geweest. Dat werk stond me niet aan, want ik had drempelvrees, wat voor een verkoper een handicap is. Daarna ben ik gaan werken bij de firma Colruyt, een retailer in volle groei. Na enkele maanden als winkelbediende in een filiaal gewerkt te hebben, werd ik op de hoofdzetel 'traffic manager-supply supervisor', en chef van het extern transport. Toen ik vier jaar later, na een sociaal conflict met de grote baas - ik had met mijn chauffeurs een wilde staking georganiseerd als protest tegen het ontslag van een collega - , werd ik met een 'gouden handdruk' van een paar honderdduizend Belgische frank ontslagen. Met dat geld kocht i0 een gitaar, een klank- en lichtinstallatie, en ben ik beginnen optreden als kleinkunstzanger. Ik deed meer dan 600 live-optredens, en bracht ook 6 LP's uit, met wisselend succes. Na 10 jaar heb ik mijn gitaar aan de wilgen gehangen, en ben ik van mijn pen beginnen leven. Iets, wat ik nu nog altijd doe".

"Dan zouden we het nu willen hebben over de enorme ophef die ontstaan is door het tonen van een typisch Vlaamse chocoladelekkernij door de christen-democratische minister Crevits. Wat was daar zo erg aan dat ze zelfs haar welgemeende excuses heeft aangeboden indien ze iemand gekwetst of beledigd zou hebben?"

"Minister Crevits postte, zoals ze dat nog deed, lekkere gerechten en toetjes die ze at op 2021 06 22 2Facebook en Twitter. Dit keer waren het 'negerzoenen', halfbolvormige snoepjes van opgeklopt schuimwit met suiker op een koekje, omgeven door donkere chocolade. In Vlaanderen worden dat in de volksmond 'negerinnentetten' genoemd, omwille van de vorm die doet denken aan de borsten van negroïde vrouwmensen. Niet de negers, maar blanke 'Gutmenschen' namen aanstoot aan deze benaming, en eisten luidkeels, in naam van het zogenoemde 'antiracisme', excuses van deze minister die het aangedurfd had het taboewoord 'neger' in deze vorm te gebruiken. De minister, van een partij die beschreven wordt als 'weekdieren zonder ruggengraat', ging prompt door de knieën voor deze 'verontwaardigden', bood haar platte excuses aan, en haalde prompt de foto, en de aanstootgevende benaming van het internet".

"Geef je zo niet een heel verkeerd signaal af en Is dit niet een regelrechte knieval voor de BLM beweging en trawanten en aanverwante groeperingen?"

"Natuurlijk was dit een zoveelste knieval van een blanke voor de BLM-beweging. Zoals ook blanke Europese voetballers publiekelijk een knieval doen voor een criminele, gedrogeerde Amerikaanse neger die stierf na een politie-interventie, en zo de martelaar werd van de racistische beweging BLM. Het is godgeklaagd dat blanke vedetten, en nu ook regenten, meedoen aan die potsierlijke onzin. Vroeger knielden onze mensen uit devotie enkel wanneer het Heilig Sacrament in processie voorbij trok. Nu wordt er geknield uit politieke correctheid, als teken van onderwerping, zoals eertijds slaven voor hun meester knielden. Negers zijn de nieuwe iconen, blanken zijn de nieuwe slaven. De negroïde rassen stellen zich nu zo agressief op vanuit een minderwaardigheidscomplex. Het is een beetje zoals kinderen die in opstand komen tegen het ouderlijk gezag uit frustratie. Hoewel blanke mensen in de wereld een minderheid vormen, zijn zij het die door wetenschap, kunst en cultuur een onuitwisbare stempel op de wereld hebben gedrukt. Negers weten dat goed genoeg, maar willen dat niet aanvaarden. Ze zien nu dat de blanken verzwakt zijn en niet meer voor zichzelf durven opkomen, en profiteren ervan om de westerse wereld een schuldcomplex aan te smeren. Hiervoor gebruiken ze nu het koloniale verleden en de slavernij. Waarbij ze vergeten dat het de blanken zijn die in het duistere Afrika beschaving en infrastructuur hebben gebracht; en dat de Arabieren al meer dan duizend vijfhonderd jaar zwarten én blanken als slaven hebben misbruikt, terwijl Europa en vooral Amerika zich maar een kleine 400 jaar aan slavernij hebben 'bezondigd'.

"In de inleiding lieten we al doorschemeren dat u vanaf het begin van uw (zang)carrière tot heden nog nooit een blad voor uw mond heeft genomen en dat u voor deze opstelling een hoge prijs heeft moeten betalen. Kunt u hier wat meer over vertellen?"

"Op mijn eerste LP stonden enkel sociaal geëngageerde liedjes. Op mijn tweede LP had ik het over kinderen die door de verfransing in Brussel van hun Vlaamse ouders vervreemden, en ik eindigde het liedje, op muziek van Salvatore Adamo, met de sloganeske oproep: 'Stuur uw kinderen naar de Vlaamse school!'. Een bevriend journalist, openlijk links, maar feitelijk rechts-liberaal, verwittigde me dat ik mij hiermee op glad ijs begaf. Hij kende mijn verleden als Vlaamse militant, en zei dat hij er geen probleem mee had dat ik RECHTS was, weliswaar van een anarchistisch strekking, maar dat ik me openlijk tot het LINKSE kamp moest bekennen, anders 2021 06 22 4zou dat mijn carrière als zanger in gevaar brengen. Het is een feit dat de linkse intellectuelen, in navolging van hun ideologische denkmeester Antonio Gramsci, intussen de media en de culturele wereld volledig geïnfiltreerd hebben om van daaruit – met de steun van geestesgenoten uit de academische, artistieke en sociale sector – het denken van het proletariaat in linkse banen te leiden. Ik sloeg de goedbedoelde raad van de journalist in de wind en op mijn derde LP bracht ik o.a. 'Ballade van de Ratten', een aanklacht tegen de verfransing van Brussel, 'Oekraïne', een ode aan mijn moeder en een aanklacht tegen het communisme, en 'Irma la Boche', over de naoorlogse repressie van de Belgische Staat tegen de kleine man, in casu een armetierig vrouwtje dat publiekelijk werd kaalgeschoren. Het werd me door de BRT niet in dank afgenomen, want vanaf die dag werd ik niet meer gevraagd voor radio en televisieoptredens. Een radioproducer stuurde zelfs ANONIEM mijn in stukken gebroken LP terug. Jaren later heb ik kunnen achterhalen wie die dader was, heb ik die producer met zijn laffe daad geconfronteerd: hij heeft me zijn platte excuses aangeboden.

De openbare omroep mocht me dan wel boycotten, ik kreeg toch steun van enkele radio producers die niet akkoord gingen met dit 'Berufsverbot', en me desondanks bleven draaien. Ook het publiek steunde mij voluit, en er waren maanden dat ik twintig optredens op dertig dagen had. Maar ik kwam niet meer op televisie, en dat is voor een zanger een groot nadeel. Stilaan raakte ik vergeten. Gelukkig was er Bob Davidse 'Nonkel Bob', producer bij de jeugdtelevisie die me gunstig gezind was, en me als scenarioschrijver een kans gaf, waarvoor ik hem nog altijd dankbaar ben. Ik ben voor de Dienst Jeugd blijven werken tot er nieuwe 'managers' kwamen, en sindsdien werd ik nooit meer gevraagd, noch voor radio, noch voor televisie. Enkel één van mijn liedjes 'Leopold II', een ballade die niet over de Belgische vorst gaat, maar over een oude sukkelaar die in Brussel ronddoolt, wordt nog heel soms gedraaid, wanneer een luisteraar het aanvraagt.

Ik heb wel wraak kunnen nemen op de BRT toen ik begin jaren 90 in de Raad van Bestuur kon zetelen. Toen moesten ze wel voor de verguisde zanger die ik was, als bestuurslid de rode loper uitrollen. Ik heb er voortdurend de stiefmoederlijke manier aangeklaagd, waarop de Vlaamse liedjes behandeld werden ten voordele van de Engelstalige producten. Na verloop van tijd heeft dit toch enige zoden aan de dijk gebracht, en nu worden er al wat meer Nederlandstalige liedjes gedraaid.

Ik heb me in mijn laatste LP 'In het midden van 't gewoel' zwaar afgezet tegen de multiculturele maatschappij die onze mensen ongevraagd opgedrongen wordt. Deze LP kwam nooit op radio of televisie, maar bepaalde liedjes zoals 'Eer Vlaanderen vergaat' worden nog regelmatig gedraaid op Vlaamse bijeenkomsten, en worden zelfs hernomen door jonge zangers en groepen, wat me uiteraard zeer verheugt".

"Was de aanleiding hiervoor dan vooral uw kritiek op de multikulti samenleving zoals u dat bijvoorbeeld in het lied 'De straten van Molenbeek' verwoordde of speelde er meer?"

"Deze vraag heb ik deels al beantwoord. Ik ben een tegenstander van de multiculturele waanzin omdat de geschiedenis van de mensheid me geleerd heeft dat multiculturele samenlevingen altijd geëindigd zijn in multiculturele conflicten. Kijk maar naar het voormalige Joegoslavië. De USA zijn GEEN multiculturele samenleving, maar een MULT-ETNISCHE samenleving die allemaal (min of meer) eenzelfde cultuur hebben, als men de 'American way of life' al een 'cultuur' kan noemen. En zelfs daar groeien de conflicten tussen de verschillende etnische groepen: zwart tegen blank, zwart tegen latino, zwart tegen geel. In een multiculturele samenleving neemt altijd een leidcultuur de overhand, wat burgeroorlogen tot gevolg heeft, en wat uiteindelijk in monoculturele samenlevingen resulteert. Maar zelfs monoculturele samenlevingen die multi-ethnisch zijn, worden broeihaarden van stammenoorlogen, zoals o.a. in Afrika gebeurt.

Kapitalisten en socialisten zijn in wezen mondialisten die de multiculturele samenleving nastreven: één wereldvolk, één wereldtaal, één wereldcultuur dat moet resulteren in éénzelfde type van consumenten, waaraan ze hun eenheidsworst wereldwijd kunnen verkopen. Daarom wordt ook de open grens politiek gepromoot, en tracht men nu door de gendergekte het verschil tussen mannelijke en vrouwelijke consumenten weg te werken, en het verschil tussen de volkeren door immigratie dat in omvolking moet resulteren. Als ik me daartegen verzet, ga ik in tegen de World Economic Foundation".

"We mogen gerust stellen dat u een veelzijdig iemand bent. Behalve scenarioschrijver en mentor, schrijver, zanger, componist, regisseur, conferencier, columnist, criticus. en auteur voor zowel stripalbums als boeken bent u ook nog vlogger. Hoe is dit alles zo gekomen en we koppelen er een vraag aan vast. Kunt u ook een beetje ingaan op deze verschillende beroepen?"

"Ik ben het gewoon te schrijven, dat heb ik altijd al graag gedaan. Op het college was, naast turnen, opstellen schrijven het enige wat ik goed kon. Ik maakte wel veel taalfouten, maar die werden door de vingers gezien omdat mijn verhaaltjes de leraren boeiden. Ik begon in de jaren 70 om den brode met sketches en korte luisterspelen voor de radio te schrijven. Daarna pleegde ik bij de honderd liedjesteksten, om definitief mijn weg te maken als scenarioschrijver van 4 televisieseries voor de jeugd, die in een 300-tal afleveringen van telkens 25 minuten werden uitgezonden door de Vlaams-Belgische openbare omroep. Die series schreef ik wel onder mijn pseudoniem 'Dick Durver'. Want had ik er mijn echte naam onder gezet, waren ze voorzeker afgewezen. Toen had ik al de reputatie een nationalistische dwarsligger te zijn: een anagram van de naam Elbers is trouwens 'rebels'. Toen de directie van de televisie erachter kwam dat Jef Elbers achter Dick Durver schuil ging, was het te laat: de eerste serie 'Merlina' had bij de kinderen zo een succes, dat niemand ze nog durfde afvoeren. Ik heb 15 jaar voor de dienst Jeugd van de BRT geschreven, wat me toegelaten heeft mijn vijf kinderen te voeden en hen voor hun toekomst te wapenen. Ikzelf heb er ook goed van kunnen leven in de wetenschap dat een lijkwade geen zakken heeft.

Daarnaast deed ik nog wat regiewerk voor reclame- en bedrijfsfilms, en schreef ik al enkele romans, onder eigen naam of als 'ghostwriter'. Boeken onder mijn naam schrijf ik niet om den brode, of zelfs niet met de hoop dat mijn werk zou uitgegeven worden. Ik voel me een beetje zoals Van Gogh: die schilderde, zonder dat zijn schilderijen - op één na - bij zijn leven verkocht werden. Wanneer een roman van mijn hand af is, volstaat dat voor mij. Ik schrijf gewoon boeken voor mijn plezier, en ook om mijn geest alert te houden; ze uitgeven laat ik aan uitgevers over; ze verkopen aan boekverkopers.

Door 40 jaar beroepservaring weet ik stilaan hoe een scenario opgebouwd wordt. Ik heb dan ook aan jonge schrijvers de knepen van het vak geleerd. Op de zeven studenten die ik opgeleid heb, zijn er twee die als bijberoep scenarioschrijver zijn kunnen worden, wat ik toch een klein succesje vind, gezien de moeilijkheid om het in dat gesloten wereldje te maken".

"In ons voorgesprek zei u ons, dat u samen met uw collega Vlaams Belang lid meneer Leo Dewaele 'Orwelliaans Idioticon' had bedacht waar onder andere begrippen als 'newspeak' en taalmanipulatie aan de orde komen.
De subtitel liegt er niet om en luidt: Politiek parels voor incorrecte zwijnen'. Wilde u hiermee het zogenoemde 'woke gebeuren' aan de kaak stellen?"

"Het hele 'woke gebeuren' is, net als de #MeToo-hysterie, een symptoom van de ziekte die 'Politieke Correctheid' heet. In 1948 al heeft George Orwell in zijn visionaire roman 1984 een wereld voorspeld, waarin de geschiedenis aangepast wordt om te kloppen met de 'realiteit' zoals de elite wilt dat de massa die ziet. Dit gebeurt vooral door taalmanipulatie. Want woorden zijn de dragers van de gedachten. Door woorden te bannen of van betekenis te doen veranderen, trachten de regenten van de wereld ook gedachten te bannen of van richting te doen veranderen.
Dit idioticon, dat op simpele aanvraag via het internet bij Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees., gratis te verkrijgen is, bevat een alfabetische oplijsting van bij de 500 woorden en begrippen die ideologisch misbruikt worden om het 'eenheidsdenken' in de geesten van de mensen te rammen.
Om dit met twee voorbeelden te illustreren:
Het Orwelliaans idioticon begint bij 'Abnormaal', dat in feite gewoon 'afwijkend van de norm' betekent, maar in een politiek correcte context als stigmatiserend en discriminerend wordt beschouwd. Zo mag men gedragingen die niet de algemene norm zijn, zoals homoseksualiteit, travestiet of transseksualiteit, niet meer als abnormaal bestempelen, zonder aan de schandpaal genageld te worden door de Gutmenschen van de linkse denkpolitie. In een geest van onbekrompen verdraagzaamheid wordt men heden geacht alle seksuele fantasma’s – ook de meest ziekelijke abnormaliteit of het meest aanstootgevend gestoord gedrag – doodnormaal te vinden: alles moet kunnen, althans volgens het linkse mei ’68-adagium “verboden te verbieden”.
Als laatste item is er het begrip 'zwijgende meerderheid' dat in feite een virtueel concept is. Wat er in de praktijk op neerkomt dat een mondige minderheid zegt in naam van een denkbeeldige meerderheid te spreken, zonder dat die linkse minderheid evenwel door een bestaande rechtse meerderheid hiertoe gemandateerd is".

"Op een van de fotos die bij dit artikel zijn geplaatst staat u gebroederlijk naast de sterkhouder van het Vlaams Blok, dhr. Filip Dewinter. We nemen aan dat u elkaar al lang kent en derhalve ook wel iets kunt zeggen over uw relatie met hem. Wanneer heeft u hem voor de eerste keer ontmoet en bij welke gelegenheid was dat?"

"Filip was en is inderdaad wel de sterkhouder van de partij. Ik zag hem voor het eerst aan het werk, toen ik als televisiecriticus voor het satirische weekblad 't Pallieterke een debat volgde tussen jonge nieuw verkozen parlementsleden van diverse partijen. Filip hield zich in het begin 2021 06 22 3gedeisd, en liet beleefd de anderen aan het woord. Tot de debatleidster zei: 'Meneer Dewinter, u mag ook wat zeggen.' Waarop de jonge Filip reageerde met de profetische woorden: 'Maak u geen zorgen, mevrouw, u zal in de toekomst nog genoeg van ons horen, méér dan u misschien lief is.' Toen wist ik dat hij een raspoliticus was, een aanwinst voor het Vlaams Nationalisme. Ik ontmoette hem op talrijke vergaderingen en betogingen. Toen er in Brussel een aanslag op hem gepleegd werd met een wit poeder - dat achteraf gelukkig onschadelijk bleek - stond ik naast hem, en we hebben samen de poederaanvaller overmeesterd en in handen van de politie gegeven. Zo iets kweekt natuurlijk een band. En toen Leo Dewaele me overtuigd had 'Mohammed Ambras' te schrijven, maar sommige bestuursleden van het Vlaams Blok bezwaren maakten tegen mijn tekst, was het Filip Dewinter die de knoop doorhakte: ik mocht het liedje zingen. Twee jaar later moest ik omwille van dat liedje voor de correctionele rechtbank van Brussel verschijnen wegens 'racisme en aansporing tot haat': ik werd vrijgesproken. De hele tijd is Filip me blijven steunen, en telkens we elkaar ontmoeten is ons weerzien zeer hartelijk, zoals op 15 juni 2021 in Mechelen, tijdens een betoging pro vrije meningsuiting. Ik ken veel politici, maar Filip Dewinter is een van de enigen die ik nooit dronken heb gezien, en in privégesprekken nooit een onvertogen woord heb weten te zeggen over tegenstanders, ook niet over negers, Turken of Marokkanen. Dewinter is niet racistisch, maar rasbewust".

"Wat zou u tot besluit aan de emigranten die dit artikel in den vreemde (o.a Zuid Afrika) lezen willen meegeven?"

"Algemeen zou ik stellen dat wie naar het buitenland emigreert, zich moet aanpassen aan de plaatselijke cultuur en zeden, en dit eerst en vooral door de taal te leren. Hier geldt het oude adagium: in Rome, doe zoals de Romeinen. In Zuid-Afrika is de situatie natuurlijk volledig anders: het zijn de Afrikaners die Zuid-Afrika hebben opgebouwd tot een echt land, want toen de blanken er kwamen waren er enkel Hottentotten (ik kan me vergissen, want de voorgeschiedenis ken ik niet zo goed). De grote negerstammen zijn pas achteraf gekomen. De toestand is wat het is, en ik kan de blanken enkel aanraden moed te houden, want niets in de geschiedenis is onomkeerbaar. Veel hulp van blanke rasgenoten dienen de Afrikaners (worden de Afrikaanssprekende blanken zo genoemd?) niet te verwachten. Eerder dan een verloren strijd te voeren voor het behoud van het verleden - zoals de Duitsers dat in Danzig deden, met de gekende rampzalige gevolgen - zouden ze zich wellicht beter groeperen in monoculturele 'isolaten' ( zoals de Franse etnoloog-schrijver dat noemt) en vandaar verder leven volgens hun eigen zeden en cultuur, in afwachting van betere tijden. En de negers hun eigen boontjes laten doppen. Maar ik heb natuurlijk makkelijk praten vanuit mijn - min of meer - comfortabele positie als Vlaming, een meerderheid die in België nog altijd een beetje als een minderheid beschouwd wordt. Binnen afzienbare tijd houdt de islam Vlaanderen meer en meer in zijn greep, en moeten wij ook overwegen ons terug te trekken in 'isolaten', ofwel emigreren. Maar aan iedereen die overweegt naar een ander land te trekken, raad ik aan een land te kiezen waar weinig moslims zijn. Want eenmaal die met voldoende zijn, stellen zij hun islamwetten. Voor mij lijkt Madagaskar een aanvaardbare optie, bij gebrek aan beter. Maar wie ben ik, kleine oude man die een te weinig aan intelligentie compenseer met een te veel aan fantasie?"

"We willen u hartelijk danken en wensen u heel veel succes met wat u allemaal nog wil verwezenlijken".

"Heel graag gedaan".

 s1

 d1

 sw1

 v1

Haat Spraak  

 

Volkstem Vorige Uitgawes Advertensie