In deze aflevering zullen we het hebben over de  'witte vlucht' die omstreeks de jaren tachtig in met name Nederland en Vlaanderen begon.. Mensen die zich dat konden permitteren vluchtten uit de grote steden om het door links opgedrongen veelkleurige samenlevingsmodel te ontlopen, om zich vervolgens veilig te wanen in witte enclaves ver van al die bonte multikul- en islam waanzin vandaan.
Waar ze op dat moment echter niet aan dachten was dat dit verschijnsel echt niet aan hun straatje voorbij zou gaan. Het enige wat ze met die volksverhuizing bereikten,  was dat de islamisering zich minder snel in hun wijken zou manifesteren. Dát deze er zou komen was nu eenmaal een gegeven.

De achterblijvers die om wat voor redenen dan ook niet konden vluchten werden ondergedompeld in het bad der veelkleurige verrijking' dat de vele vreemdelingen in hun kielzog met zich meebrachten. Voortaan was het zaak om zich zoveel mogelijk aan de nieuwkomers aan te passen want deze lieten al spoedig merken aan de oorspronkelijke zeden en gewoonten geen boodschap te hebben. Eerst dachten de buurtbewoners dat er met deze vreemdelingen wel te praten viel en dat 'n uitnodiging om eens op de koffie of de thee te komen het ijs wel zou breken. De gedachte vatte post:  'ze hebben waarschijnlijk wat moeite om zich aan te passen maar dat zal later wel beter gaan'.
Niets was minder waar....

De weinige oorspronkelijke winkeliers trokken weg omdat hun nering nog nauwelijks bezocht werd of pasten hun assortiment aan aan de smaak van de vreemdelingen. Als er een winkelpand leeg kwam te staan werd er een moskee in gevestigd. Toegegeven de buurtbewoners hadden tot nog toe alleen hinder op vrijdag als de van heinde en verre toegestroomde moskeebezoekers hun voertuigen kris kras parkeerden en ook op andere manieren zorgden voor ernstige overlast en ongemak zoals een spoor achterlaten van verpakkingen van etens- en drinkwaren wat zomaar op de straat werd gegooid.
Toen er speciaal voor de nieuwe inwijkelingen een buurthuis geopend werd waren de 'oude'  wijkbewoners daar ook  welkom of misschien kunnen we beter zeggen: werden ze gedoogd totdat de tijd aanbrak dat het over was met dat gedogen.

Hoe verging het intussen degenen die wél de mogelijkheid hadden om te vluchten? In hun witte woongebieden merkten ze weinig van wat de multikul ellende allemaal aanrichtte en eigenlijk werden ze alleen geconfronteerd met dit fenomeen als ze naar de supermarkt gingen om boodschappen te doen of een winkelcentrum bezochten. Groepen vooral hangjongeren (zoals ze consequent door de politiek-correct media omschreven werden)  vielen mensen lastig en het leek wel of hun onbeschaafde gedrag met de dag erger werd. Overal doken deze jonge vreemdelingen op-  wij zijn liever niet politiek-correct en noemen het beestje liever bij de naam- of dit nu op een kermis was, in een recreatiepark, in een ziekenhuis bij een kerk of aan zee. Ze waren er en leken er alleen op uit om het plezier van anderen te verstoren en te vergallen niets meer en niets minder. Dat de politie totaal onvoorbereid was op dit alles moge duidelijk zijn, en bovendien had de angst om voor racist versleten te worden ook haar werk ruimschoots gedaan. Indien er al iets ondernomen werd dan pakten ze de  aanstichters met fluwelen handschoentjes aan.

Bij zulke gelegenheden ontmoetten de vroegere buurtgenoten elkaar en maakten dezelfde ellende mee. Na afloop van het uitstapje gingen zij weer huns weegs. De bewoners van de enclave waren verlost van al die miserie maar voor de 'thuisblijvers' ging het nog een poosje door. Omdat ze al tot een minderheid behoorden hadden ze nog maar weinig te vertellen en moesten zich schikken naar de nukken en grillen van de nieuwkomers. Dat betekende in de praktijk een chronisch gebrek aan nachtrust omdat de kleine kinderen van de vreemdelingen nog tot diep in de nacht buiten speelden en de volwassenen er een gewoonte van maakten om ook nog zeer laat lawaai te maken en je kon er maar beter niets van zeggen want anders stonden er zo twintig man voor je deur.

In de witte enclave sliep men op dat moment prinsheerlijk en men dacht dat het ook zo zou blijven. Tja dat was toch echt buiten de waard gerekend. Weliswaar woonden die vreemdelingen niet in dat witte gebied maar dat wilde niet zeggen dat ze er niet doorheen trokken en zich er niet gingen ophouden. Je kan nu eenmaal geen hek om een bepaalde wijk zetten. De vluchtelingen ervoeren een ietsje pietsje wat hun vroegere buren moesten verduren. Hoewel de overlast in de witte wijk in het niet viel als je het vergelijkt met de narigheid in de multkulti wijk, merkte men ook daar dat de vreemde invloed allengs toenam. Als klap op de vuurpijl kregen de inwoners op een kwade dag te horen dat er in hun wijk een moskee gebouwd zou worden. Daar zaten ze nu en in zak en as want er was aangekondigd dat er weliswaar eerst nog een bijeenkomst belegd zou worden maar eigenlijk stond het al vast dat die moskee - een exemplaar met hele hoge minaretten-  er zou komen (n.s.'n minaret is 'n baie hoë toring wat die mag van die Moslemse ideologie moet wys) .
Als reden werd opgegeven dat iedereen het recht heeft om zijn/haar godsdienst te belijden en aangezien de moskee in hun eigen oude wijk die ze ontvlucht waren, uit zijn voegen barstte, en het bovendien niet verantwoord was om in zo'n oud winkelpand een gebedshuis te blijven herbergen, was het niet meer dan normaal dat dat gebouw er zou komen.

Het was zelfs zo dat deze voorzien werd van vier luidsprekers teneinde de  'oproep tot gebed' in de wijde omgeving te laten weerklinken. Protesten van de inwoners van de enclave werden afgedaan met: 'Een kerkklok wordt gebruikt om de gelovigen op de kerkdienst te attenderen en in dat licht moet u die oproep tot gebed ook zien'.

Daar zaten de vluchters nu en ze konden geen enkel kant op. Ze hadden allemaal een koophuis en konden hun woning aan de straatstenen niet meer kwijt want wie wil er nu in de directe nabijheid van een moskee wonen....

Nou het leek toch niet allemaal kommer en kwel want er dienden zich zomaar  'vreemde' kopers aan. Men dacht: 'Tja het zijn wel vreemdelingen maar ja wij zijn dan tenminste van onze woning af en kunnen wellicht elders een nieuwe start maken. Er kochten nog meer vreemdelingen een huis in de voorheen witte wijk. en er was zelfs een woning waar twaalf vreemdelingen hun intrek in namen. Kortom de buurt veranderde zienderogen en zeker niet in positief opzicht.

De 'oude' wijk op zijn beurt werd op vrijdag wat ontlast en het was de bewoners vergund om op die dag weer even wat op adem te komen. Lang konden ze niet van de tijdelijke rust genieten want de volgende lichting vreemdelingen stond al te trappelen om naar hun wijk af te reizen. Deze nieuwelingen gedroegen zich net zo als degenen die er al woonden en hadden ook hun eigen wetten. Wat er nog meer veranderde ten opzichte van de eerste lichting was dat beide groepen nu de handen ineen sloegen en vonden dat het nu toch wel tijd werd dat de shariawetgeving werd ingevoerd. Tenslotte waren er nog maar een paar van de oorspronkelijke inwoners en die zouden zich toch niet verzetten. Voortaan was het onder andere verboden om muziek (uitgezonderd gezongen koranverzen) te beluisteren en waren drankgelegenheden verboden. Een heuse  'godsdienstpolitie'  zorgde er voor dat iedereen zich aan deze opgelegde regels hield en indien deze overtreden werden er sancties volgden.

De gelukkigen uit de witte enclave die hun huis hadden kunnen verkopen trokken nog verder van hun oorspronkelijke woonplaats of stad weg teneinde de multikulti voor te blijven maar aangezien die vreemdelingen toch ergens moesten wonen zou het ook niet lang duren voordat ze daar hun opwachting maakten en de geschiedenis zich herhaalde.

Wij durven gerust te stellen dat door het maar blijven binnenhalen van deze veelal onaangepaste vreemdelingen de talloze Europese wijken in steden als Wenen, Zürich,Berlijn, Amsterdam en Brussel zijn verworden tot ghetto's waar het zeer slecht toeven is.

We schreven u dat er de laatste jaren een kentering te bespeuren valt en politici die eerst die veelkleurigheid voorstonden, zich afvragen of het idee van een  multikulturele samenleving niet hopeloos mislukt is alleen vragen wij ons af: Is het niet al veel te laat om tot die conclusie te komen?
Een nationalistische partij als Vlaams Belang heeft jaren geleden al gewaarschuwd dat  die massaimmigratie 'n tikkende tijdbom is. Met andere woorden het is al lang geen twaalf uur meer maar al vijf over twaalf. De multikulti snelkookpan borrelt en pruttelt en is reeds op het punt dat zij overkookt.