Die afgelope onmin in die parlementêre debat wat grootliks handel oor Zuma wat nie vrae wil antwoord oor die R247 miljoen wat bestee is aan die opgradering van sy persoonlike woonplek nie, bring Afrika politiek na die voorgrond vir almal om te sien. Verbale geweld wat kulmineer in fisiese geweld sal toenemend meer die reël as uitsondering word soos waar dit reeds buite die parlement hoogty vier en sigbaar is in die aantal politieke moorde wat gepleeg word in die stryd vir posisie wat toegang tot voorspoed spel.
Dit is wanneer van die swart opposisielede na die ANC as “African National Criminals” verwys, nadat Ramaphosa die vorige dag daarin kon slaag om die opposisie te oorreed om by parlementêre reëls te bly en die orde in die debatvoering te handhaaf, dat daar begrip behoort te realiseer vir Afrikapolitiek maar veral ook vir die ervaring van voormalige politieke leiers wat gepoog het om in een stelsel alle rasse se wel en weë te akkommodeer.
Die onluste polisie se ingryping in die parlement die afgelope week, is die kulminasie van getalle politiek waar Zuma begin gebruik maak van sy meerderheid van 60%+. Dit was skynbaar ook sy opdrag op die afgelope Nasionale uitvoerende komiteevergadering waar hy opdrag gegee het dat die ANC (Lees Zulu’s), hulle meerderheid moet gebruik om die aanslag van die minderheidspartye die nek in te slaan in die parlementêre debatte, en in besonder op hom en Ramaphosa.Hierdie benadering is waarskynlik die begin van ‘n modus operandi wat tekenend is van Afrika politiek. Die persoon in die magsposisie sal elke moontlike aanslag op hom afweer deur homself te omring met sy beste ondersteuners en hulle sal op hul beurt weer optree uit die verwagting van die moontlike vergoeding wat daaruit mag voortspruit. Die onmin wat hierdie soort optrede veroorsaak onder die algemene publiek is dan gewoonlik ook die begin van landswye onrus wat onvermydelik uitloop op anargie en chaos.
Nehemía 1:1-11
Nog ‘n jaar spoed ten einde en wanneer ons terugkyk na die moord en doodslag, korrupsie, verval van ons land en die toenemende sedeloosheid onder ons eie volksgenote, is dit seker natuurlik dat die gedagte van moedeloosheid ‘n mens te binne skiet. Om doodeerlik te wees, self vir ‘n behoudende volksgenoot met ‘n bitter diep gewortelde liefde vir ons volkie, was die gedagte om die land te verlaat, nie uitgesluit nie. Dit voel asof ons soos Nehemia kan sit en ween, want sal hierdie afvallige volk dan nooit tot sy God terugkeer nie?
KYK JULLE WAT APARTHEID VERWYDER HET! Want dit is nie al wat verwyder is nie en daar is nog veel wat verwyder gaan word.
Vir die Afrikaner-nasionalis is dit altyd verkwikkend om na toesprake van dr Verwoerd of mnr Jaap Marais te luister. Veral as dit handel oor die Blanke se reg op hierdie land. Dit laat die vraag ontstaan of die HNP se leier, mnr Andries Breytenbach hoegenaamd nog as Afrikaner-nasionalis beskou kan word in die lig van sy huidige politieke denke. En indien nie, waar laat dit die HNP?
Daar is min leierseienskappe wat volgelinge van ‘n leier só entoesiasties en spontaan laat saamwerk, as doelgerigtheid. Volgelinge sal ‘n doelgerigte leier maklik volg, aangesien die eindbestemming nie vir hul onseker is nie en derhalwe het hul ook vertroue dat hul leier weet hoe om die eindbestemming te bereik wat geïdentifiseer is. Die Afrikaner kon op ‘n tyd beskou word as ‘n doelgerigte volk en met hierdie gesindheid van doelgerigtheid het hierdie geringe volkie buitengewoon hoë mylpale bereik. Ons kon trots wees daarop om binne ‘n baie kort tydsbestek as ‘n volk in ‘n vrye land te woon wat nie alleen die groot moondhede van die wêreld ingehaal het nie, maar selfs verbygesteek het. Op wetenskaplike-, nywerheid-, ekonomiese-, mediese-, asook militêre gebied het Suid-Afrika uitgeblink met prestasies bo ander lande in die Westerse wêreld. Met ‘n totale bevolking van ongeveer 17 miljoen (12,1m Swart, 3,07m Blank, 1,79m Kleurlinge en ,55m Asiërs) in 1960, kon ons maar beswaarlik meeding met ander lande en volke wat al lank gevestig was in hul streke. In dieselfde tydperk was die bevolkingsgetalle van ander lande o.m. Amerika (179,3m), Brittanje (52,1m), Duitsland (72,7m) en Rusland (120m). In vergelyking met ons volk se getallewig van net meer as 3 miljoen, was ons eintlik maar onbenullig.
1 Petrus 4:1-19
“om die orige tyd in die vlees nie meer volgens die begeerlikhede van mense te leef nie, maar volgens die wil van God.” Hoeveel mense is daar nie wat hul lewens inrig om na die begeerlikhede van mense te leef nie? Ons almal het tog mense vir wie ons lief is en wie se opinie vir ons belangrik is in ons lewens, maar ons moet egter altyd leef op ‘n wyse wat God se goedkeuring wegdra. Daar is talle mense wat hul lewens leef om die algemeen-aanvaarde opinie nie teleur te stel nie, ongeag of hul God teleurstel in die proses of nie. Is dit hoe ons veronderstel is om te leef wanneer ons bely dat ons Hom waarlik liefhet? In vers 3 vind ons die aanklag wat verklaar dat ons die afgelope tyd nie ‘n lewe geleef het wat onderskeidend van die heidene is nie, maar eerder gedeel het in die dinge wat die heidene aanhang. Is dit nie ook waar vir ons volk wat as God se volk en eiendom veronderstel is om tot Sy eer te leef in die land wat Hy uit liefde en genade aan ons gegee het nie? Wanneer ons die Afrikanervolk wat bykans 176 jaar gelede plegtig trou gesweer het aan God vandag langs enige ander volk op die verhoog van volkere plaas, sou ons lewenswandel onderskeidend wees van ‘n ander, heidense volk? Sal ons Verlosser en Koning se naam grootgemaak kan word deur ons lewenswandel?